Categorie: Nieuws

De Rijnhoven start woensdag 30 september met een inloopspreekuur in Vleuten. Doel van het spreekuur thuiszorg is om op een laagdrempelige manier inwoners uit Vleuten, Vleuterweide en Haarzuilens te helpen zo lang mogelijk zelfstandig te blijven.

“Door op tijd met mensen in gesprek te gaan,” legt wijkverpleegkundige Kelly Frikken uit,
“kunnen we ‘problemen’ eerder herkennen. We geven advies en bieden hulp als dat nodig
is. Zo willen we voorkomen dat klachten erger worden. Ook helpen we mensen om veilig en
prettig in hun eigen huis te blijven wonen. Daarnaast hopen we huisartsen wat te ontlasten,
door inwoners met niet-medische vragen te adviseren of door te verwijzen naar de juiste
instanties.”

Tijdens het spreekuur kunnen ouderen, maar bijvoorbeeld ook mantelzorgers met allerlei
zorgen/vragen langskomen. Bijvoorbeeld over het voorkomen van vallen,
geheugenproblemen, eenzaamheid, mantelzorg, herstel na een ziekenhuisopname of het
aanpassen van de woning.

Wijkverpleegkundige Bob Schmidt: “We luisteren goed naar de vraag en denken mee over
een passende oplossing. Soms is een goed advies genoeg. Soms maken we een
vervolgafspraak of helpen we iemand passende ondersteuning te krijgen. Zo komen
inwoners snel op de juiste plek terecht en krijgen ze de hulp die bij hun situatie past.”

Je hoeft geen afspraak te maken voor het spreekuur, maar kunt er zo binnenlopen. Het
spreekuur is in de even weken op woensdag van 10.00 tot 11.3o uur in Buitenhof
(Parkhof), Alenveltpark 1, in Vleuten.
————————————————————————————————–

Gastheer Laurens de Waard (21) van Vijverhof loopt 2 oktober de SDB Zorgmarathon in Bussloo. Hij vormt samen met negen collega’s het team Zorg Power. Naast het team van Laurens zijn er nog drie teams van De Rijnhoven met elk tien hardlopers: De Rijnhoven Runners, De Draad Kwijt en Brein en Benen. Er doen zowel geoefende als beginnende lopers mee. Alle teams doen een estafette, waarbij de tien deelnemers elk twee rondjes lopen van 2,1 kilometer. Zo tikken ze uiteindelijk samen de marathonafstand van 42 kilometer af.  

Laurens hoeft niet extra aan zijn conditie te werken. Hij loopt al een jaar lang acht tot tien kilometer per week hard. “Heb ik daar zin in? Denk ik: hoera, ik mag weer? Nee, dat niet. Soms blijf ik liever bingewatchen op de bank. Rennen is namelijk best intensief. Het vraagt lichamelijk en mentaal iets van me. Maar als ik het doe, voel ik me achteraf lekker fit. Dan ben ik ook trots op mezelf. Denk ik: yes, ik heb het weer gedaan!” 

Het mooie is: steeds meer medewerkers van De Rijnhoven doen mee. Vorig jaar waren er nog maar twee teams, nu dus al vier. Het ‘natje en droogje’ voor de hardlopers wordt weer net als vorig jaar verzorgd door een paar andere collega’s. Laurens vindt het superleuk om mee te doen. “Ik vind het echt gaaf om dit samen met mijn collega’s te kunnen doen. Het wordt een feestje, zeker weten!” 

De heer Joop De la Mar (74) woont sinds april 2024 in Parkhof. Hoewel hij bijna 24 uur per dag zorg nodig heeft, blijft hij zo veel mogelijk zelf doen. Zijn motto is: Eerst zelf proberen, hulp vragen kan altijd nog. Een grote hobby van hem is het verzamelen van guldens en euromunten.  Elk jaar voegt hij nieuwe exemplaren toe aan zijn albums. “Soms staat er een afbeelding op waar een heel verhaal achter zit.” 

Zijn appartement ligt op de eerste verdieping. Vanaf het eerste moment voelde het voor hem als thuis. “Ik heb de erfelijke spierziekte IBM. Door die ziekte raken mijn spieren ontstoken en verlies ik langzaam mijn kracht. Ook mijn jongere broer en mijn oudste zus hebben helaas het foute gen. Mijn vrouw verzorgde mij jarenlang. Toen zij ongeneeslijk ziek werd, ben ik alvast dingen gaan regelen. Parkhof sprak mij meteen aan. Het ligt in een mooie omgeving en de winkels zijn dichtbij. Ik heb ook jarenlang in De Meern gewoond, dus deze regio voelt vertrouwd.” 

Voor een euro dertig jaar plezier
Wie zijn huiskamer binnenkomt, ziet meteen iets van de man die er woont. Aan de muur hangt een schilderij van Audrey Hepburn. “Kostte een euro op de rommelmarkt en al dertig jaar plezier van.”  Er pal onder zie je een foto van zijn vrouw en twee grote LEGO-katten. “Die katten staan daar omdat we allebei gek waren op dieren”, vertelt de heer De la Mar. 

Vliegtuigonderhoudswerktuigkundige bij Martinair
Op de koelkast prijkt ook een heel bijzonder LEGO-bouwsel: een DC-3 Dacota. Dat verwijst naar het werk dat hij bijna 44 jaar deed. Eerst werkte hij zes jaar bij de Marineluchtvaartdienst, daarna 38 jaar bij Martinair.  

“Ik was vliegtuigonderhoudswerktuigkundige. Als er ergens een vliegtuig stuk was, ging ik erheen om het weer vliegklaar te maken. Soms was ik weken van huis. Dat werk was mijn lust en mijn leven. Ik ben de hele wereld over gevlogen. Nog steeds volg ik het nieuws uit de luchtvaart. En elk jaar komen we met oud-collega’s van Martinair bij elkaar voor een reünie. Dan doen we iets leuks en sluiten we af in een café”, zegt hij lachend. 

Genieten van het leven
Als je met hem praat, valt het op: hij heeft pretogen. Ondanks zijn beperkingen geniet hij van het leven. Af en toe een glas wijn, ’s middags met andere bewoners op het pleintje zitten, rummikub spelen met Cora van Services en natuurlijk zijn muntenalbums bijhouden. 

“Ik heb een abonnement op de Koninklijke Nederlandse Munt”, vertelt hij trots. “Veertig jaar geleden wilde ik een hobby waar ik mee bezig kon zijn. Toen ben ik Nederlandse guldens gaan verzamelen. In 2002 stapte ik over op de euro. Vooral de twee-euromunten vind ik mooi. Bij een speciale uitgave zoek ik altijd uit waarom die munt is gemaakt. Achter elke munt zit een verhaal.” 

Niet bij de pakken neerzitten
Het wordt wel steeds moeilijker om de munten in de hoesjes te schuiven. “Mijn vingers willen niet meer zo goed”, bekent hij. “Maar ik blijf niet bij de pakken neerzitten. Dat zit niet in mijn natuur. Eerst probeer ik het zelf. Pas als het echt niet lukt, vraag ik iemand om hulp. En gelukkig is er altijd wel iemand die mij even helpt.” 

Elke maandagmiddag komt Kitty Hatzmann (59) naar de dagbegeleiding in Harmelen. Ze is sinds 2016 als vrijwilliger in De Rijnhoven. Hier helpen geeft haar energie en voldoening. “Die blik van een cliënt als hij of zij een leuke middag heeft gehad. Daar doe ik het voor.” 

Kitty had altijd al een groot hart voor de zorg. Zo liep ze op haar 16de zelfs stage in een verzorgingshuis, maar haar loopbaan liep toch anders dan ze wilde. “Ik was enorm verlegen en zag er piepjong uit. Werkgevers hadden toch gauw het idee dat ik het werk niet aan kon. Overal kreeg ik afwijzingen. Na een poosje waren mijn ouders het zat en zeiden: ‘Zoek nou maar een gewone baan.’ Ik kwam uiteindelijk terecht in een slagerij en jaren later werkte ik ook nog een tijdje in de verkoop en uitleen van medische hulpmiddelen.” 

Mislukte operatie
Helaas werd Kitty als veertiger afgekeurd. In haar rechterarm verloor ze veel kracht door een mislukte operatie aan een vastzittende schouder. “Ik zat niet lekker in mijn vel en moest leren leven met een chronische pijn. Juist in die tijd zag ik een advertentie in de krant staan, waarin De Rijnhoven vrijwilligers zocht. Mijn ouders hadden ook allebei dementie gehad, misschien speelde dat mee. Maar ik dacht gelijk: dit is iets voor mij. Zet me niet voor een klas met kinderen, want dan ga ik gillen. Maar ouderen helpen? Dat trekt me.” 

Spelletje, wandelen, koffie schenken
Wekelijks ondersteunt Kitty nu de zorgmedewerkers in de dagbegeleiding. Ze schenkt koffie, doet een spelletje, wandelt en praat met de cliënten van de Daghof. “Als vrijwilliger kun je net even het verschil maken als de zorg het druk heeft. Als het kon, zou ik elke dag wel willen komen. Zulk prachtig werk vind ik het. Maar ja, dat laat mijn lijf niet toe. Soms moet ik zelfs mijn vaste maandagmiddag afzeggen, omdat ik dan te veel pijn heb. Dan denk ik weleens: wat voeg ik nou toe? Maar gelukkig geven de dames van de dagbegeleiding me altijd het gevoel dat ze blij met me zijn. ‘Nééé’, roepen ze dan, ‘we hebben echt veel steun aan je’.” 

Ondeugende ogen
Kitty weet door haar werk als vrijwilliger onder andere al van alles over het omgaan met mensen met dementie. “Iedereen vraagt weer een andere benadering”, legt ze uit. “De groep ouderen van de Daghof vind ik zo mooi. Ik weet nog dat we een dame van in de negentig hadden. Ze kon bijna niets meer zeggen, maar ze sprak met haar ogen. Die keken erg ondeugend. Zulke cliënten vergeet ik nooit meer.”

Ook vrijwilliger worden bij De Rijnhoven? Hier vindt u alle informatie. U kunt ook bellen of mailen met Jolanda, onze vrijwilligerscoördinator: T. 0348 – 441714, e-mail: jvermeulen@rijnhoven.nl 

Auteur: Diede Heitink – Utrechtzorg

De Rijnhoven is in januari 2026 gestart met de RoosterBooster. In dit programma werken zorgorganisaties aan langere diensten en gezondere roosters in de wijkverpleging. Werkgeversorganisatie Utrechtzorg kon dit programma van Het Potentieel Pakken aanbieden dankzij subsidie van de Goldschmeding Foundation.

Maartje Knottnerus, teammanager thuiszorg bij De Rijnhoven, hoefde niet lang na te denken toen deze kans op haar pad kwam: “We doen graag mee met dit soort verbetertrajecten, dat is een beetje onze bedrijfscultuur.”

Als teammanager stuurt zij de drie thuiszorgteams van De Rijnhoven aan. Dat betekent ook: een goed, gezond rooster maken voor ruim 60 medewerkers en hun cliënten. Een uitdaging, want de wijkzorg heeft traditioneel kleine contracten, gebroken diensten en veel opkomstmomenten. Samen met collega’s Kelly Frikken (wijkverpleegkundige) en Willy van Dijk (roosteraar) ging ze de uitdaging aan om dit te verbeteren.

‘Het is nu eenmaal zo’
Wat Maartje als leidinggevende opviel: mensen accepteerden gebroken diensten en veel opkomstmomenten als een onveranderbare realiteit. “‘Ik werk in de thuiszorg, dus ik moet nu eenmaal vaak komen’”, citeert ze. Iets soortgelijks viel op in een sollicitatiegesprek: “Ik vroeg de kandidaat: hoeveel uur zou je willen werken? Ik zag haar nadenken, en ze zei aarzelend: ‘nou, doe maar 16 uur, want anders moet ik zo vaak terugkomen’. Toen ik vroeg hoeveel ze idealiter zou willen werken, was dat 24 uur verdeeld over vier dagen. Wat een gemist potentieel!”

Wijkverpleegkundige Kelly beaamt dat de roosters beter kunnen: “De roosters zijn een relevant probleem. Ik gun mijn collega’s meer voorspelbaarheid. We proberen echt rekening te houden met ieders wensen, maar het kan voorkomen dat je een dienstrooster krijgt wat niet helemaal past.”

Inzicht via tools
Werk aan de winkel dus. De Rijnhoven zette via de RoosterBooster een interne enquête uit, die al snel voor eye-openers zorgde. Hieruit bleek dat maar liefst 65% van de collega’s langere diensten zou willen draaien – en 63% zou diens contract dan willen uitbreiden.

“Dat was echt heel zinvol. Ik wist niet dat er mensen in mijn team rondliepen met de gedachte dat ze hun contract wilden ophogen als ze langere diensten konden werken”, vertelt Kelly.

De enquête gaf ook direct tastbaar resultaat. Maartje nodigde de collega’s die in de enquête hadden aangegeven meer te willen werken uit voor een gesprek. Drie mensen zijn op deze uitnodiging ingegaan, en bij hen is daadwerkelijk het contract vergroot: en flink ook. “Ik heb toen direct gezegd: we gaan gewoon ons best doen om het voor elkaar te krijgen. En het is gelukt!”, vertelt Maartje trots.

Puzzelen met roosters
Daarna ging het projectteam aan de slag met de roosters. Het projectteam van De Rijnhoven organiseerde ‘dwangbijeenkomsten’. Die blijken een stuk milder te zijn dan ze in eerste instantie klinken.

Kelly vertelt, lachend om deze naam: “We onderzochten: wat zijn nou echt medische en sociale dwangtijden in onze dienstverlening? Wat moet om acht uur ’s ochtends, en wat kan ook op een ander tijdstip? Je gaat niet ’s avonds pas iemands steunkousen aantrekken. Of mensen worden nu eenmaal vroeg opgehaald voor dagbegeleiding en moeten dan klaar zijn. Maar welke handelingen zijn niet zo tijdsgebonden? Zo vonden we de ruimte om te kunnen schuiven.”

Bij nieuwe cliënten werd al direct slimmer geroosterd: “Bij nieuwe klanten is het gewoon een mededeling: we hebben momenteel plek in de middag of de avond”, vertelt roosteraar Willy.

Maartje vervolgt: “Maar: roosters gaan altijd over mensen. Er verandert nogal wat als wij na jaren ineens op een ander moment thuis langskomen. We gaan ook echt niet alles ineens veranderen, maar soms kunnen we op een ander moment zelfs meer zorg bieden als dat nodig is, of we kunnen uitleggen dat het voor onze medewerkers beter is”. Willy ondersteunt dit: “Als wij vertellen dat we zo een betere werk-privé balans krijgen, dan willen mensen vaak echt wel meewerken.”

Kelly vult aan dat dit ook een veranderproces is voor haar collega’s in de wijk: “Zij voelen zich soms heel verantwoordelijk: ‘mijn mensen rekenen op mij’, en ‘zo doen we dat nu eenmaal’. Het interne proces is hierin echt belangrijk, daar zitten we nog middenin.”

Veranderen is teamwork
Dat het projectteam van De Rijnhoven bestaat uit een manager, wijkverpleegkundige en roosteraar is geen toeval. “Ik heb hun input echt nodig”, vertelt Maartje. Ook bestuurlijk draagvlak was essentieel. Door het puzzelen met de roosters is het namelijk mogelijk dat de wijkteams tijdelijk wat minder productief zijn, en daar moet begrip voor zijn. Willy: “Het scheelt voor ons dat Maartje direct heeft benoemd richting het management dat er een periode gaat zijn waarin wij gewoon even wat minder productief zijn.”

Maartje geeft ook lachend aan: “Collega’s vragen soms: ‘waarom neem je niet gewoon meer mensen aan’? Ik zou ze allemaal aannemen als er hier een rij met goede kandidaten op de stoep zou staan, maar dat is helaas niet de realiteit. We werken met dit soort projecten aan toekomstbestendige thuiszorg.” Ook inzetten op meer zelf- en samenredzaamheid is daar onderdeel van.

Veranderen doet De Rijnhoven bovendien niet alleen. “We zoeken ook meer de samenwerking met onze concullega’s in de regio. We proberen echt hetzelfde uit te stralen, dat vind ik heel mooi”, vertelt Maartje.

Toekomst
Na veel voorbereiding gaan de grootste roosterveranderingen bij De Rijnhoven nu starten. Zo worden weekenddiensten van het team van Willy binnenkort verschoven naar de avonden.

Als manager Maartje een jaar vooruit mag dromen, ziet ze een wijkteam voor zich waarin iedereen de contracturen werkt die ze daadwerkelijk zouden willen werken. “De cliëntvraag blijft heel belangrijk en is richtinggevend, maar niet meer leidend. Ons personeel is leidend.”

Maartje concludeert: “We staan als ouderenzorg voor grote uitdagingen. Dat kunnen we niet mooier maken dan het is. Tegelijk is dat de uitdaging voor mijn functie: wat kunnen we wel? Hoe kan het anders? Ik denk dat het maken van gezonde, betere roosters daar een concreet voorbeeld van is. Heel prettig om dat op deze manier te kunnen doen, met de vakkundige begeleiding van het team van Het Potentieel Pakken!”.

De succesfactoren

• Verandercultuur binnen de organisatie
• Besteed veel aandacht aan het interne proces: vertel collega’s wat er gaat veranderen, en waarom
• Goede en vakkundige begeleiding met handige tools. Doordat het goed onderbouwd is, krijg je collega’s er ook sneller in mee
• Extern project: stok achter de deur met deadlines en huiswerk, en mensen gaven minder sociaal wenselijke antwoorden
• Contact met andere organisaties, van elkaar leren, herkenning
• Projectteam van leidinggevende, roosteraar en wijkverpleegkundige

Zoë van Os (25) werkte in de horeca en stapte over naar de zorg. Ze is één van de anders-geschoolden die de nieuwe opleiding volgt van ouderenzorgorganisatie De Rijnhoven. Dat houdt in: een dag per week naar school, drie dagen werken. De Rijnhoven zet anders geschoolden in om meer medewerkers in de zorg te krijgen.  

De Rijnhoven is actief in Montfoort, Harmelen, Vleuten en De Meern. Op eigen terrein staat een leslokaal, waar leraren het onderwijs verzorgen. Zo ook die van de anders geschoolden. Je kunt daar sinds maart in vier maanden een MBO-certificaat halen voor begeleider zorg en welzijn of assistent zorg en welzijn.  

Open sollicitatie
Zoë kwam bij De Rijnhoven terecht via een open sollicitatie. Ze zegt lachend: “Familie en vrienden zeiden zo vaak tegen mij: ‘Jij moet iets met mensen doen.’ Dat deed ik natuurlijk ook wel toen ik achter de bar stond en serveerde. Maar dat was hard werken en vaak kreeg je weinig waardering. Toen ging ik nadenken: wat wil ik nou echt met mijn leven? In de horeca vond ik omgaan met ouderen al het leukste. Dus waarom niet werken in de ouderenzorg?” 

“Ik stuurde een open sollicitatie naar De Rijnhoven en dacht: misschien mag ik wel schoonmaken”, vertelt Zoë, “Maar tijdens de intake bleek dat ik de versnelde opleiding mocht doen. Die combinatie van werken en leren is echt iets voor mij.  Het voelde alsof ik in een warm bad stapte. Ik word zo blij van de bewoners. Vooral als ik ze kan laten zien hoe waardevol het leven nog is. Ik geef veel, maar krijg ook veel terug. Zelfs al doe ik iets kleins, ouderen zijn vaak zo dankbaar.” 

Van zorg naar gewoon leven 
De certificatenopleiding is gekoppeld aan de pilot ‘Werken met een andere functiemix’ van de IVVU*, waarbij anders geschoolden zij aan zij werken met zorgprofessionals. Maar waarbij ook het eigen netwerk en vrijwilligers bijdragen aan zorg en ondersteuning. De Rijnhoven combineert dit weer met het traject ‘Van Zorg naar Gewoon Leven’ van de  beroepsvereniging Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland (V&VN): een programma waarbij het gewone leven centraal staat. Welke ondersteuning en zorg past bij iemand en heeft hij of zij echt nodig? 

“Wij kunnen zo sterk inzetten op welzijn”, legt Angela Strubbe uit. Angela werkte mee aan het programma van de certificatenopleiding en is teammanager welzijn en informele zorg. “Wat we de leerlingen willen bijbrengen bij De Rijnhoven, is waar we naar toe willen in onze zorg. Naar Krachtig Grijs. Veel meer aansluiten bij de eigen kracht van de ouderen met het netwerk om hen heen.” 

Anders geschoolden als voortrekkers
De Rijnhoven heeft twee proefplekken voor de pilot: Princenhof en vier Vijverhof-woningen. De anders geschoolden zijn hier een soort voortrekkers. Zoë: “Ik werk samen met collega’s die vaak al lang in de zorg zitten. Ze zijn opgeleid volgens het principe: snel, snel en door. Wij leren juist te kijken naar wat past bij een bewoner. Wat kan iemand nog zelf? Wat heeft een bewoner nodig om zich thuis te voelen? Het mooie is: ik leer veel van mijn collega’s, maar zij ook van mij. Er is zo’n openheid. Ik stel veel vragen en laat zien dat je dingen anders kunt doen.” 

Om maar wat voorbeelden te noemen: “Iemand ontbeet thuis altijd in zijn pyjama”, vertelt Zoë, “Waarom zou die bewoner zich dan hier in De Rijnhoven al heel vroeg moeten aankleden? Iemand vindt het heerlijk ’s avonds een spelletje te doen. Dan zeg ik niet: ‘Mijn dienst loopt bijna af, nou moet u echt naar bed.’ Of een dochter at op dinsdag altijd bij haar moeder. Nou prima toch? Van harte welkom om dat ook hier te doen. Zo werken, geeft veel rust.” 

Hoe werkt een tillift?
Eerlijk weten? Zoë is geen liefhebber van naar school gaan. “Ik deed ooit een opleiding voor specialist restauratie en decoratie. Toen ik daarmee klaar was, zei ik gelijk: ‘Ik ga nooit meer naar school.’ Maar deze combinatie vind ik prima te doen. Ik leer tijdens mijn wekelijkse schooldag bij De Rijnhoven van alles waar ik in de praktijk veel aan heb. Zoals: wat voor soorten dementie zijn er? Of hoe werkt een tillift en hoe voelt het daarin te zitten? Als ik klaar ben, wil ik zelfs kijken of ik nog verder kan groeien in dit vak. En ja, als dat betekent dat ik opnieuw een opleiding moet doen? Helemaal leuk!” 

*De IVVU is de vereniging van zorgorganisaties die ouderenzorg bieden in de regio Utrecht. 

Het interview met Zoë is ook te lezen in het juni-nummer van MediVacature magazine. 

Boodschappen halen, zwemmen met senioren, aardappels schillen, spelletjes doen. Ilja Udo (52) heeft de meest uiteenlopende taken als vrijwilliger bij De Rijnhoven. Ze helpt in De Buitenhof, de dagbegeleiding in Vleuten. “De Rijnhoven koestert je als vrijwilliger. Daarom blijven zoveel mensen hier actief. Tijdens het jaarlijkse zomerfeest krijgt regelmatig een vrijwilliger bloemen voor 25 jaar trouwe dienst.” 

Zelf is Ilja al ruim elf jaar betrokken bij De Rijnhoven. Van een betaalde baan bij een IT-bedrijf maakte ze de overstap naar vrijwilligerswerk in de zorg. Dat was geen vrijwillige keuze, maar noodzaak. “Ik heb twee kinderen met een rugzakje en mijn man vaart. Daardoor kon ik het moederschap niet langer combineren met een baan. Maar ik wilde wel iets buitenshuis blijven doen. Ik kreeg een uitnodiging om een keer te komen snuffelen bij De Buitenhof en ben eigenlijk nooit meer weggegaan.”  

Kers op de taart
Als vrijwilliger ondersteunt ze twee ochtenden per week de zorgmedewerkers. “Ik zie mezelf als de kers op de taart,” zegt ze lachend. “Een praatje maken, nagels lakken; ik zorg voor de extraatjes. De zorgmedewerkers hebben het vaak al druk genoeg. Samen kijken we waar cliënten behoefte aan hebben of wat ze graag willen doen. Vervolgens kijken we hoe we dat mogelijk kunnen maken.” 

‘Een praatje maken, nagels lakken: ik zorg voor de extraatjes‘

Het vrijwilligerswerk betekent veel voor haar. “Het geeft regelmaat en ritme in de week. Een paar uur lang hoef ik even niet te moederen. De grote zorgen die ik soms thuis heb, kan ik hier loslaten. Natuurlijk geef je veel, maar je krijgt er ook veel voor terug. Als ik binnenstap met een nieuw bloesje aan, is er altijd wel een dame die zegt: ‘Wat zie je er mooi uit!’” 

En soms krijgt ze een spiegel voorgehouden. “Dan vertelt iemand enthousiast over het mooie weer van het afgelopen weekend. Op zulke momenten denk ik: thuis liep het misschien niet allemaal zoals ik had gewild, maar er waren ook mooie dingen. Dan kijk ik er naar door een andere bril.” 

Mensen die je bijblijven
In de loop der jaren bouwde Ilja met veel bezoekers een warme band op. “Sommige mensen vergeet je nooit meer. Zoals die Indische dame met haar scherpe verstand. Als we een spelletje deden, moesten we haar soms vragen haar hand niet steeds als eerste op te steken, zodat anderen ook een kans kregen. Ze wist echt alles.” 

Of die man van wie zijn vrouw was overleden. ”Voor de gezelligheid kwam hij hier jarenlang over de vloer. Als er bloemkool op het menu stond, hielp hij met het snijden van de roosjes. Dat soort mensen blijven je bij.” 

Vrijheid en flexibiliteit
Soms vragen mensen haar waarom ze van haar vrijwilligerswerk niet haar beroep maakt. Maar dat ziet ze niet zitten. “Vrijwilligerswerk biedt me een vrijheid die ik in een betaalde baan niet heb. Als ik een keer een half uur later ben, is dat geen probleem. En ook als ik kort van tevoren aangeef dat ik een week wegga, wordt daar flexibel mee omgegaan.” 

Het mag duidelijk zijn: na ruim elf jaar stapt Ilja nog altijd met plezier binnen als vrijwilliger bij De Buitenhof. Niet alleen omdat ze iets voor anderen kan betekenen, maar ook omdat het werk haar zelf zoveel brengt. 

Wil je ook vrijwilliger worden bij De Rijnhoven? Op onze site vind je alle informatie of bel of mail Jolanda, onze vrijwilligerscoördinator, via T. 0348 – 441714, e-mail: jvermeulen@rijnhoven.nl